Ισπανία: Το κυνήγι του κέρδους πίσω από το «ατύχημα»
Η ιδιωτικοποίηση και το κυνήγι του κέρδους βρίσκονται πίσω από το θάνατο των 45 ανθρώπων στο σιδηροδρομικό ατύχημα στην Κόρδοβα της Ισπανίας την περασμένη βδομάδα. Το συνδικάτο των μηχανοδηγών ετοιμάζεται για 48ωρη απεργία μέσα στο Φλεβάρη. Συμπτωματικά αλλά όχι τυχαία, μία μέρα μετά την τραγωδία στην Κόρδοβα, ένας μηχανοδηγός σκοτώθηκε στη Βαρκελώνη από πτώση τοιχίου αντιστήριξης λόγω της κακοκαιρίας. Οι μηχανοδηγοί στην Καταλονία ξεσηκώθηκαν αμέσως. Κατήγγειλαν ότι οι ράγες είναι στο έλεος του καιρού και από τύχη δεν σκοτώνονται κι άλλοι άνθρωποι κάθε μέρα. Σταμάτησαν να δουλεύουν, αρχικά ανεπίσημα και στη συνέχεια με απεργία.
Όσον αφορά το μεγάλο ατύχημα, στις 18 Γενάρη, η επίσημη έκθεση των ερευνών μπορεί να καθυστερήσει ακόμη και ένα χρόνο. Αλλά τα στοιχεία σιγά σιγά έρχονται στη δημοσιότητα. Το τρένο της Iryo που πήγαινε από τη Μάλαγα στη Μαδρίτη εκτροχιάστηκε και η αιτία ήταν ότι μια ράγα είχε σπάσει. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή ερχόταν από την αντίθετη κατεύθυνση το τρένο της Renfe που πήγαινε από τη Μαδρίτη στην Ουέλβα και έπεσε πάνω στα εκτροχιασμένα βαγόνια.
Η κυβέρνηση και οι υπεύθυνοι οργανισμοί προσπάθησαν από την πρώτη στιγμή να υποστηρίξουν πως όλα ήταν σωστά ελεγμένα και θα έπρεπε να λειτουργούσαν στην εντέλεια. Πρόβαλαν το γεγονός πως η σπασμένη ράγα ήταν ολοκαίνουργια (2025) και η γραμμή είχε περάσει πρόσφατα από έλεγχο κάτω από όλα τα πρωτόκολλα.
Τα σχόλια σε ελληνικά ΜΜΕ, που προβάλλουν το πόσο επαγγελματικά γίνεται η έρευνα στην Ισπανία δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Είναι μια πολιτική επιλογή της κυβέρνησης και των οργανισμών της να προβάλουν το τεχνικό κομμάτι της έρευνας και τις τεχνοκρατικές εξηγήσεις για να αποφύγουν την πιο βαθιά συζήτηση για τις αιτίες.
Όσον αφορά το τεχνικό μέρος, το γεγονός ότι η ράγα ήταν ολοκαίνουργια και πέρασε από έλεγχο είναι η μισή αλήθεια. Η διπλανή ράγα μέτραγε ήδη κάποιες δεκαετίες. Οι τεχνικοί λένε πως η ηλικία από μόνη της δεν αρκεί ως αιτία. Το ζήτημα επικεντρώνεται στον τύπο της ηλεκτροκόλλησης που έγινε μεταξύ των δύο υλικών.
Τα συνδικάτα προειδοποιούσαν από καιρό ότι κάτι δεν πάει καλά στις γραμμές της Ανδαλουσίας που έχουν σηκώσει το φόρτο της τεράστιας ανόδου των υπεργρήγορων αμαξοστοιχιών που απλώθηκαν μετά την ιδιωτικοποίηση του τομέα. Οι εταιρείες έριχναν τις τιμές των εισιτηρίων αλλά απαιτούσαν από το κράτος μικρότερες συνεισφορές στη συντήρηση. Το αποτέλεσμα ήταν ο δημόσιος φορέας της συντήρησης και του ελέγχου να κάνει τις δικές του καλυμμένες ιδιωτικοποιήσεις, δίνοντας επιμέρους έργα σε εξωτερικές εργολαβίες.
